3. Don Bosco in uw armen . . .

Don Bosco in uw armen, zijn wij weer veilig thuis.

Hoe vaak heeft dit lied geklonken in Huize Don Rua.
Dat huis, veel te groot om ooit echt een thuis te zijn.
Veel te groot om overzicht te houden.
En toch tegelijkertijd te klein om echt veilig te zijn.
Want een roofdier weet waar hij moet zoeken, en wie hij moet hebben.

Voor veel jongens was het hier een rustige en geordende haven waarin zij een deel van hun jeugd doorbrachten.
Helaas werd het voor een aantal een nachtmerrie, een gevangenis, een van de meest eenzame periodes uit hun leven. Een gevoel van eenzaamheid dat in veel gevallen levenslang is.

Kijk, ik had gewoon geluk. In de 3,5 jaar dat ik hier woonde is mij in dit opzicht nooit iets overkomen.
Ik was al verkracht op mijn 8e.
Op de lagere school in Utrecht. Door een van de fraters van Tilburg.
Zomaar, vanuit het niets, ineens opgesloten tussen twee sterke armen en een lessenaar.

Ik was dus gepokt en gemazeld zoals dat heet.
Door die belevenis had ik antennes ontwikkeld die mij waarschuwden wanneer ik iemand niet vertrouwde. En was daarmee niet meer aantrekkelijk als prooi.

Niet alle publiciteit doet de zaak goed.
En dan bedoel ik met de zaak: integere en juiste berichtgeving over slachtoffers, en met name de konsekwenties die misbruikt zijn kan hebben voor je verdere leven.
Ik heb rondom het thema 'misbruik' vrijwel alle uitzendingen gezien, en vrijwel alle artikelen gelezen. Er is heel veel goed werk verricht. Om deze vuile was op een toch integere manier aan de publieke waslijn te hangen vereist zorg, zorgvuldigheid, en respect. Voor slachtoffers allereerst, maar ook voor de daders.

Er is ook journalistiek gepleegd waar de honden geen brood van lusten.
Harry Mulish die in Pauw en Witteman bagatelliserend roept: er heeft vroeger ook wel eens iemand aan mijn piemeltje gezeten. Nergens last van. Dus waar gaat dit over. Wat een onzin.
Jeroen Pauw die vervolgens schaapachtig lacht en niet ingrijpt. Uit adoratie voor Mulish.

Aan elk geval van seksueel misbruik zitten twee kanten: wat heeft er feitelijk plaatsgevonden, wat heeft het voor konsekwenties voor je verdere leven (gehad).
Wat er feitelijk heeft plaatsgevonden, het ligt per individu anders. En moet als feit boven water komen, en beschreven worden. Maar is voor verdere inhoudelijke berichtgeving in de media niet of nauwelijks van belang.

Wat echt meer publiciteit verdient is berichtgeving over wat een gebeurtenis als seksueel misbruik in een mensenleven teweeg brengt. De zware wissel die het trekt.

En ik heb het nu even over mijn persoonlijk leven.
Het feit dat je er niet, of pas zo laat over kunt spreken, de nodeloze, onbegrijpelijke, en niet te beschrijven eenzaamheid waar je in leeft, het onvermogen tot delen, vertrouwen, intimiteit, genegenheid. Heel veel angsten. De vertrouwensband met je ouders, die voor altijd en onherstelbaar verloren gaat.

Het vechten tegen de dagelijkse behoefte om met vorken in je ogen te steken, met kartelmessen in je mondhoeken te zagen, of in je slokdarm. Enig idee hoeveel kracht en beheersing het kost. Steeds weer opnieuw, dag in dag uit, zo'n 50 jaar lang. En dat alles in stilte, omdat het in je woont als een ingekapseld vergif, een sluipende ziekte, omringd door schaamte en schuld,en vooral door woordeloosheid.

Het is je aangedaan in woordeloosheid, en was en is voor woorden nog steeds te groot.

Ik heb in 2007 een intensieve therapie gevolgd bij T.D.
De twee jaar daarvoor had ik een langzaam afglijdend pad naar steeds terugkerende en hardnekkige depressies ingezet. En na een vrijwel slapeloze periode van 6 weken voelde ik dat het wegglijden door het afvoerputje heel dichtbij was.
God zij dank dat ik naar een zo goed iemand ben verwezen. En godzijdank dat ik iemand heb getroffen die mij doorzag.

Het gaat nu naar omstandigheden goed. Veel schommelende stemmingen, bij vlagen intens verdriet. Maar geen chronische depressie meer, geen neigingen meer om mezelf te beschadigen. Wat een opluchting.

Heb het gevoel dat ik 50 jaar achter een glazen plaat hebt geleefd. Die mij enerzijds beschermde, en tegelijkertijd belemmerde om echt te leven.
Die glazen plaat ben ik kwijt. Maakt me ook kwetsbaar. Voel me soms een open wond. Gebeurtenissen kunnen me vreselijk raken en emotioneren.
Na het lezen van ongeacht welk artikel over seksueel misbruik heb ik een dag lang pijn in mijn kont, en als het even tegenzit, obstipatie.
Een ongemak waarmee valt te leven

Don Bosco in uw armen zijn wij weer veilig thuis.
Klonk ook uit monden van paters en broeders die dit nooit hadden mogen zingen.
Ik begrijp nu waarom er altijd jongens waren die dit lied niet meezongen.
Mss dat er ook jongens zijn die niet meer kunnen zingen. Omdat ze het leven met dit soort pijnlijke ervaringen niet langer verdroegen. Zij kunnen hier niet meer zijn.
Ik denk dat er ook jongens zijn die nooit meer willen zingen, die er niet meer in kunnen geloven. En die hier niet willen zijn.

Praten helpt, delen helpt.
Het verzacht de pijn, het maakt wat minder eenzaam.
Maar het maakt niet ongedaan.
Nooit meer.

J.W.

Over de content van deze website wordt niet gecorrespondeerd.
Het zonder schriftelijke toestemming / aantoonbare bevestiging citeren uit, of herpubliceren van ongeacht welke content van deze website dan ook, is niet toegestaan.
Aanvragen hiertoe kunt u indienen: info@jongensvandonrua.nl