22. "Ik denk er mijn hele leven aan de dood, nu zelfs nog elke dag ..."

Na de 6e klas moest ik naar de middelbare school. Er werd beslist of ik naar Don Rua in s-Heerenberg ging. Pater G., [diemoest jongens proberen te vinden die naar don rua wilden die was dus achteraf ook n gemene rat zonder schaamtegevoel de mooie meneer uithangen terwyl hy wist wat er gaande was qua misbruik, het was daar net n pact aan de ene kant de wervers en aan de andere kant de pedoos.] liet mijn samen met mijn ouders alles zien en het leek me wel leuk met al die jongens om te sporten gein maken enz.

Ik verbleef schooljaar 1968-69 en schooljaar 1969-70 en1970 -1971 op Huize Don Rua te 's Heerenberg. Het was intern. Ik ging in het dorp 's Heerenberg naar de Mavo. Het eerste jaar was er niks aan de hand. Het begon halverwege 1969.

Op onze slaapkamer lagen circa 40 leerlingen. Na bed tijd liepen de paters regelmatig rond om zg. alles in de gaten te houden en als je niet slapen kon kwamen ze bij je om te praten in 't begin. Later kwamen daar handtastelijkheden bij. Ik hield me dom en draaide me vaak om in bed maar ze hielden niet op. Er waren er meerderen maar met name L. W. kan ik me nog herinneren. De anderen heb ik zo geblokt dat ik weer in therapie moet. Het gebeurde in 't begin niet zo vaak en ik liet 't zo. Ik durfde er met niemand over te praten. Gelukkig zat er de vakantie tussen en had ik even rust.

September 1970 begon 't weer overnieuw met name op de slaapzaal. Ik had inmiddels 'n kleine radiootje gekocht en luisterde 's avond naar muziek en deed alsof ik niks hoorde. Ik wilde niks horen en hield vaak mijn ogen dicht om niks te zien, maar dat hielp natuurlijk niet. Waarom ze mijn pakten geen idee nu nog niet. Ik kwam wel eens bij L. op de kamer, dat moest ik wel want hij was onze begeleider en regelde veel. Op zijn kamer gebeurde eigenlijk 't ergste n.l. dat hij me beet pakte en zich tegen hem aan drukte. Al roepend: oh H., ik heb je nodig, ik kan niet zonder jouw. Ik wist me geen raad, ik was als verlamd. Hij drukte zich nog steeds tegen mij aan. Ondertussen liet hij zijn broek zakken en samen belanden wij op 'n klein bankstel. Die had hij altijd al daar staan. Hij bleef me zoenen en hij gebaarde naar zijn geslachtsdeel waar hij zijn hand hield. En toen moest ik 'm aftrekken. Hij deed mijn rits open en begon bij mij te trekken en kwam na hem klaar. Ik vond hem vies ruiken naar zweet dat blijft me altijd bij. Ik schaamde me kapot en wist me geen houding te geven en zei geen woord. In die periode heb ik ook heel veel gehuild. Ik kon er met niemand over praten, dat durfde ik ook niet. Onzeker bang voor de toekomst, ik was op mezelf aangewezen. Ik stond er als 15 jarige alleen voor. En seksuele voorlichting had ik niet gehad, heel verwarrend: seks was spannend en 'n ingrijpende verandering. Vaak zomaar 'n erectie op de ongelukkigste momenten, erg gênant. Het was zooeen tweestryd met mezelf. N orgasme is normaal lekker maar ik schaamde my juist daardoor want gelykertyd wist je dat je iets niet goed deed. Toen bloosde ik nog, dat had ik later afgeleerd.

Het kwam na dit voorval vaker voor. Ook op de slaapzaal pikt hij er wel eens eentje uit en nam diegene naar zijn kamer. Dus ik weet nu wel wat er daar gebeurde. Maar wij op de slaapkamer waren opgelucht want dan konden wij normaal slapen. Later merkte ik het misbruik overal. Dan ging er een in die kamer, dan weer 'n andere. We wisten het van elkaar maar we hebben er nooit over gepraat, zelfs met mijn beste vriend N. niet. Later pas na 40 jaar! Het was alsof je er aan gewend was, maar zoiets als dit op zo'n grote schaal went natuurlijk nooit. Je leerde er mee omgaan, zo goed als je kon. Al was het vreselijk moeilijk, elke gedachte en veel hier over nadenken. Ik heb me toen uit kunnen leven met veel heel veel sporten; voetballen, tafeltennissen, stratego enz. wij hadden het geluk tussen haakjes, dat we niet intern waren, maar overdag gewoon naar school gingen. Hadden we wat afleiding, want echt leren dat deed ik niet meer. Ik kon me ook niet echt meer concentreren. Ik deed maar wat.

Op school was ik al twee maal voorwaardelijk overgegaan maar toen met Pasen 1971 was 't helemaal niks meer. Ik had t hier gehad'. Ik kon er niet meer tegen en schaamde me nog steeds dat ik vaak niet wist wat te doen. Mijn vriend die hetzelfde meegemaakt heeft, ook met L. W., heeft me toen gewaarschuwd voor L., namelijk dat hij mij wel eens anders behandelde en wel in mijn voordeel. Dat had ik zelf niet eens in de gaten. Ik dacht nu is 't tijd om weg te wezen en ben toen weer bij mijn ouders en drie broers en zus gaan wonen.
Ik heb er thuis niets van verteld, tegen niemand. Ik was als de dood dat iemand er achter zou komen

DE GEVOLGEN
Voor mij was 't weer terug gaan naar de familie ook niet leuk. Als je zo lang weg ben geweest moet je thuis ook wennen. Maar wat kon ik nu lekker slapen zonder interventies en angst elke avond! Ik had natuurlijk nu ook meer vrijheid en genoot ervan. Maar ik was onhoudbaar. Ik ging mijn eigen gang, was erg agressief en schold ook veel met mijn vader. Het ging ook steeds slechter. Ik had lang haar en trok me nergens meer wat van aan. Ik had ook totaal geen toekomst gepland. Het interesseerde me ook niet. Ik had op de schilderschool gezeten, met hulp van mijn tante, die voorstelde om maar schilder te worden. Ik vond het best maar dat was ook geen succes. Ik had 'n slechte baas en moest altijd 't smerigste werk doen. Ik zat bij het leerlingenstelsel maar echt schilderen mocht ik niet. Ze hebben als ontgroening mijn overall verbrand. Toen ik wist wie het gedaan had, heb ik bij hem 'n halve pot grondverf over zijn hoofd gegooid toen ze 's middags zaten te kaarten. Die waren natuurlijk geschrokken en zeer boos. Er volgde 'n vloekparty en dat was 't met schilderen voor nu. De eerste discotheek was in onze woonplaats en daar heb ik voor 't eerst echt met alcohol te maken gekregen en daar kon ik toen al niet genoeg van krijgen. Ik was zo erg dat ze thuis de drank voor de visite moesten verstoppen want ik dronk alles op! En 2 jaar na Don Rua hebben mijn vader en moeder onze huisarts benaderd, hoe ze met mij verder moesten, Ze hebben besloten dat ik maar in t leger moest, daar word je pas 'n man!

DIENSTTIJD 1973
En zo was ik alweer weg uit huis, weer met jongens en de hoge pieten, korporaal enz. Ik had hier niks te zoeken en zoop me 's avonds lam. Deed alleen wat als 't moest. Ik moest daar ook leren, maar dat deed ik nooit. Ik lag bovenin Groningen nl Appingedam drie en 'n half uur met de trein! Ik heb me vaak ziek gemeld en na 1 jaar werd ik overgeplaatst naar Assen: de Johan Willem Friso kazerne
Als ik 'n keer thuis was, ging 't weer rechtstreeks naar de disco. Inmiddels had ik verkering met R. het is te begrijpen, ik heb me van die laatste 8 maanden weinig in dienst laten zien. Ik melde me vaak ziek. Had ook veel straf. Moest daar blijven in 't weekend., zware straf. Lichte straf heb ik ook vaak gehad. Ik was zo agressief en tegendraads en 's avonds altijd dronken. Een voorbeeld hoe ik toen was. We hadden oefening en moesten lopen. Het werd al donker en op 'n gegeven moment zegt onze kapitein: zo mannen, tijd voor 'n sjakkie. Maar ik had nauwelijks 'n trek genomen of de kapitein zegt: zo mannen, we gaan weer lopen. Ik dacht verrek jij maar, ik rook eerst mijn sigaretje. Ik hield ze in de gaten en net op 't moment dat ik verder wilde gaan, tikt er iemand op mijn schouder. Het was de kapitein! Van schrik heb ik hem voor alles en nog wat uitgescholden en kreeg toen weer een zware straf.

Ik vond alles zo onzinnig. Schieten met de mitrailleur was 't enigste wat ik leuk vond, samen met een antitankwapen. Toen ik uit dienst moest, had ik de meeste tijd straf gehad en was ook degene die het vaakst ziek was. Dus ze zeiden na 't ontslag tegen mij: Van jou komt later niks van terecht. Maar dat had ik al zo vaak gehoord en bovendien had ik voor niemand ontzag.

WEER THUIS
Weer terug naar huis met mijn vader na de steenfabriek gegaan waar ik al 2 maal vijf weken gewerkt had. Het verdiende goed. Maar thuis was de situatie niet leuk, ik wilde op mijn eigen benen staan. Ik had er genoeg van om altijd naar anderen te moeten luisteren. ik wilde eens 'n keer zelf beslissingen nemen en ben op mijn 21ste getrouwd met R. IK WAS WELISWAAR HEEL ONZEKER MAAR IK DACHT TOEN OM MET HAAR N ANDER LEVEN TE LEIDEN.
Ik heb 'n brief geschreven naar de woningbouwvereniging, die heeft ook niemand anders gelezen, dat wilde ik niet. Maar 't heeft toch wel geholpen.

De eerste 9 jaren van het huwelijk ging redelijk goed. Dit was tot dan toe de mooiste tijd van mijn leven. Ik zat in een band, we hadden allebei werk. Ik tekende, deed nog steeds aan sport. Maar toen begonnen de stemmingswisselingen erger te worden. Ik had 'n heel slechte ochtend humeur en begon steeds meer te drinken. Inmiddels had ik 'n zoon gekregen en was apetrots. Naar mijn weten was ik toen 'n goede vader. We gingen met zijn drieën vaak op pad, wandelen naar speeltuinen enz.. De eerste moeilijkheden in het huwelijk begonnen toen ik veel nachtmerries kreeg en steeds agressiever werd tegen iedereen. Ik vertrouwde niemand, dat was ik helemaal verleerd. Ik heb me in 't huwelijk willen bewijzen. Dat ik op mijn manier ook kan leven. Maar ik was eigenlijk nog steeds 'n puber met 't zelfde gedrag, alleen ik was nu wel n stuk ouder.

Ze vonden me nonchalant maar t was 'n schild dat ik opbouwde om het allemaal te verwerken. Met het iemand troosten had ik heel veel moeite. Onbewust had ik de schuld van alles aan mijn vader gegeven. Ik kon in die tijd echt onredelijk zijn ook tegenover R. Zij heeft met mij veel meegemaakt. In de nachtmerries was altijd seks aanwezig. Ik kreeg nu in de gaten dat ik ook op mannen viel. Maar ik heb dat geblokt, net als de gebeurtenissen op Don Rua Hier kom ik later op terug.Met intimiteit ging 't ook slecht en behandelde R. onbeschoft. Maar ik had momenten waar ik haar afwees en als ze dichter bij mij wilde zitten, schoof ik 'n stukje op. Ik kon zelf dit gedrag niet verklaren. Op 't werk werd ik ook steeds agressiever en toonde heel weinig gevoel, het schild werd steeds erger.


Wij hebben daarna toch nog een dochter gekregen. Ik wilde met 50 de kinderen groot hebben en heb me ook laten helpen, want als dit huwelijk zou stranden zou ik toch geen kinderen meer willen.
Ik kon ook beter met mijn schoonvader opschieten dan met mijn eigen vader en merkte dat hij soms jaloers was. Eigen schuld, dacht ik toen. Die gedachten waren onredelijk maar ik had ze wel. Ik werd steeds onredelijker en harder. Ik had dat als 'n soort verweer tegen mijn onmachtgevoelens. Ik heb wel eens gedacht: er zit eigenlijk zoveel liefde in mij, maar 't komt er niet uit. Bang om gevoelens te tonen, plus niet goed weten hoe er mee overweg te gaan. Op t werk was ik net zo. Ze kunnen alles tegen mij zeggen, maar dat ik heel erg hard gewerkt heb, is 'n feit. Zodoende redde ik mij, maar ik wist dat ik niet goed handelde maar ging op dezelfde manier dom door.

Vele pijnlijke ervaringen door veel te zuipen, Ik was toen eigenlijk overspannen en huilde snel. Dat liet ik niet natuurlijk zien maar R. had 't in de gaten en we hebben toen ook veel gepraat. Dat kon ik later zelfs ook niet meer, ik zat opgesloten in mezelf. En het huwelijk voelde als 'n gevangenis waar ik niet uit kon. R is de enige vrouw waar ik seks mee gehad heb. Zij is de eerste en als 't aan mij ligt ook de laatste. Vreemdgaan deed ik niet, dat kon ik voor mezelf niet. Ik ben nog van de oude stempel, eerlijk zijn op dit gebied. Er is wat geweest met 'n man maar dat viel me ook tegen en ben daar ook mee gestopt. Ik voelde me toe heel erg ongelukkig.

Ons huwelijk ging door zo goed als 't kon, maar heel veel ernstige gebeurtenissen volgden elkaar op. Mijn schoonzuster is gestorven aan hersentumor toen ze 35 jaar was, net als de beste vriendin van R. Ze zagen elkaar elke dag en belden veel. Dat was voor R een groot verlies en ik kon haar daar niet in troosten. Achteraf is dit eigenlijk het moment geweest om te scheiden maar gewoon weer dom doorgaan. Met mijn dochter ging 't ook niet goed. Ze had waanideeën en kraste zich met 'n mes, dat heb ik ook mijn hele leven gedaan, nu soms nog! Vele scholen geprobeerd maar de problemen werden alleen maar erger en ze kreeg medicijnen, die ze bijna anderhalf jaar geslikt heeft. Maar ze liep net als 'n zombie, ze leefde maar er zat niks meer in, tot ze een nieuwe psychiater kreeg en de tabletten aangepast werden en vanaf dat moment ging 't beter. Nu is ze bezig om genderchange te doen. Ze wil 'n man worden en heeft al hormonen gekregen waardoor ze een zwaardere stem heeft en meer haargroei gekregen heeft. Ze wacht nu op de eerste operatie.

Later kreeg mijn schoonvader kanker, mijn moeder werd slecht, daarop kreeg mijn vader botkanker. Mijn ma daarna 'n zware operatie. Ik ben toen veel bij hen geweest, met mijn vader in Nieuwegein. Ik zat in de WW en kon dus daar vaak zijn, omdat de anderen anders snipperdagen moesten opnemen. Mijn zuster is toen stiekem in Kameroen getrouwd, het is nu alweer uit. Toen mijn moeder ontslag kreeg, werd op dezelfde dag bij mijn vader 'n dwarslaesie geconstateerd en hij moest stil in bed blijven liggen. Uiteindelijk kon hij na veel ellende 'n beetje lopen en werd veel bestraald. Intussen ging ook mijn schoonvader dood en twee maanden erna kreeg mijn schoonmoeder brand. Ze is toen 3 maanden bij ons geweest totdat haar huis weer opgeknapt was. Met mijn vader ging het ook slechter en hij is na veel pijn en vechten ook gestorven.

Ik vertel dit omdat ik 't nu wel gehad heb, al die ellende. Ik was 'n alcoholist geworden, geestelijk aan de grond en geen werk, 't was op. Na 27 jaren huwelijk toch gescheiden, heel pijnlijke periode en ik ben de eerst twee maanden bij ma en pa gaan wonen en daarna op 'n klein kamertje bij 'n idiote jehova getuige. Ik moest wel, ik kon niks anders vinden. Later kreeg ik 'n grotere kamer, maar 't wonen was daar verschrikkelijk. Ik was wel wat gewend maar een gezamenlijke douche, wc, keuken met Nederlanders en veel Polen. Die zopen ook als ketters en waren helemaal zachtjes gezegd niet een van de schoonsten. Het was daar vaak 'n bende als de eigenaar weg was en dan was 't 'n grote zuippartij. Ik voelde me verloren, afgedankt, had geen eigenwaarde meer en begon nu ook jointjes te gebruiken. Ik had geen zin meer. Intussen had mijn dochter 'n zelfmoordpoging gedaan en ik heb 't ook 'n paar keer geprobeerd.

Ik denk er mijn hele leven aan de dood, nu zelfs nog elke dag. Het is met mijn dochter toch nog goed gekomen. Toen ze er mee kwam om man te worden hebben wij haar altijd gesteund, nu nog steeds.
Er zijn zoveel emoties die ik niet verwerken kon. En nadat ik 'n andere huurwoning kreeg, ging 't in 't begin goed. Ik had weer werk en met R. heb ik n latrelatie gekregen en dat ging wel aardig maar dat duurde niet lang. Ik was op, had geen energie meer, blowde veel, elke avond lazarus drinken en toen maar tabletten genomen en 'n aantal dagen alleen gezopen en hasj gerookt. Niks gegeten, ik was erg vermagerd, en wilde van 't leven af.
Ik schijn toen R. gebeld te hebben. Zij heeft mijn broer gebeld en hij heeft me haast levenloos op de bank gevonden. Ik was helemaal afwezig en begreep er niks van.

Naar de huisarts en nadien na 't ziekenhuis. Daar heeft mijn broer veel gepraat en ik zei dat ik opgenomen wilde worden. Ik was alle energie kwijt en was echt depressief, burn out verslaafd. Ik heb vele gesprekken gehad en bij iriszorg voor verslaafden kreeg antidepressiva tabletten om niet te drinken en slaaptabletten, want slapen zonder drank dat kon ik a] jaren niet meer. Ik ben, nadat ik van de drank af was, opgenomen in Wolfheze - opvang zorg en heb daar veel gesprekken gehad en deed ook veel therapieën. Na 9 weken werd ik ontslagen en met nahulp in twee gespreksgroepen, zag ik 't weer zitten …………… TOTDAT ik het bericht op teletekst las dat er mensen zich gemeld hebben omdat ze in Don Rua in s-Heerenberg misbruikt waren geweest. Ik schrok me rot. Ik merkte dat er bij mij 'n rem zat, nu wist ik t pas. Ik had alles zo geblokt, dat ik 't niet vergeten was, maar erg ver verstopt had.
Ik voelde me beetgenomen door mijn eigen toedoen. Ineens zag ik als 'n flits mijn hele leven voorbij komen en besefte dat dit me altijd dwars heeft gezeten. Maar ik heb er nooit met mijn familie over gepraat. Ik was kwaad, zeer boos, voelde me bezeikt en heb de tv gebeld. En daarna nova van de vara voor een interview. En L. W. opgezocht via google en hij bleek nog in functie te zijn. En bovendien bleek hij 26 jaar directeur te zijn geweest van DonBosco in Apeldoorn en heeft nu nog in Asselt 'n functie als jeugdbegeleider. Ik heb 'n afspraak met hem gemaakt en met behulp van Nova ben ik naar Apeldoorn geweest en tijdens ons gesprek bij hem thuis heeft hij bekend (zie uitzending gemist van 9 maart 2010.)

Nu voel ik me heel onzeker, heb weer therapie en ik merk dat ik 't nog steeds na 40 jaar niet verwerkt heb. Slik nu ook tabletten die normaal schizofrenen hebben en de anti depressiva zijn verhoogd, plus zonder Viagra lukt t niet meer. Ik heb door 't roken aderverkalking en ben al 'n keer geholpen en heb 'n zogenaamde stand in mijn lies gekregen.

Ga weer langzaam aan aan het werk met drie halve dagen werken op therapeutische basis. Zit nu in de schuldsanering dus geld heb ik niet.

Notabene waarom wisten wij als slachtoffers niet dat Deetman 'n persconferentie zou geven? Heb ik via Nova moeten horen. Schandalig, het gaat over ons en wij wisten er niks van. Ik heb Deetman hierover benaderd na de persconferentie. Hij zei dat hij alleen aan was gesteld als 'n soort bemiddelaar, die mensen uitgezocht heeft. Schande!!! daar ben ik nu nog boos over. En wanneer krijgen wij nieuws over dit onderzoek te horen?

Aanvullingen van mijn beleving: in een gezelschap heb ik nergens moeite mee, maar als er bijvoorbeeld een man overblijft, word t mij te intiem en word ik zenuwachtig en wil 't liefst weglopen. Dat kan vaak niet. Ik word onzeker en begin vaak maar wat dom te lullen, hopende dat die ander weggaat. Ik ga ook altijd zo zitten dat ik alles in de gaten houden. In kleine ruimtes moet ik de uitweg goed kunnen zien, anders ben ik weg. Mijn leven lang heb ik heel veel geacteerd, soms nu nog. Ik merk dat ik bij bepaalde mensen anders ben op het werk. Bij familie, bij de biljartvereniging.

Ik zit nu in een fase dat ik voor mezelf moet accepteren dat ik ook op mannen val en veel aan seks denk. Vrouwen doen me op t moment niks meer. Ik heb nog 'n lange weg te gaan, daarom wil ik in therapie om precies te weten wat er toen allemaal nog meer gebeurd is. Dat zit me nog steeds dwars. Ik heb mijn hele leven veel gedronken dus hoop ik maar dat 't nog naar boven zal komen, hopende dat ik dan 'n beetje verlost kan worden voor al die pijn van binnen. Mijn hele leven is n strijd en elke keer moet ik tegen mezelf zeggen: H. kom op- maar dat valt niet mee. Ik heb de energie niet meer, ik heb alles wel gezien hier op deze verrotte aarde, waar alles om geld en macht draait ik krabbel n beetje voort want nog n poging om me van kant te maken ik heb vele pogingen en nog meer gedachten daarover elke dag kan ik mijn familie niet aandoen maar t blijft borrelen in mij. De echte levenslust heb ik niet meer bang voor de toekomst geen geld geen doel geen ambitie ik hoef mezelf ook niets meer te bewijzen. Met iemand samenwonen kan ook niet meer, ik ben vaak chaotisch, impulsief, onrustig, moeite met concentreren. Ik ben nog steeds depressief maar in mindere mate dankzij de medicijnen die ik krijg.

Maar ik hoop wel op enige financiële vergoeding van al die ellende. Het kan 't misbruik nooit meer goedmaken maar in mijn positie zou 't 'n zegen zyn. Terwyl n zegen, daar geloof ik niet meer in.

 

HH

Over de content van deze website wordt niet gecorrespondeerd.
Het zonder schriftelijke toestemming / aantoonbare bevestiging citeren uit, of herpubliceren van ongeacht welke content van deze website dan ook, is niet toegestaan.
Aanvragen hiertoe kunt u indienen: info@jongensvandonrua.nl