20. Ik heb mijzelf toen bezworen niemand meer te vertrouwen . . .

Melding seksueel misbruik Huize Don Rua aan de commissie Deetman .

Geachte onderzoekers,
Hierbij meld ik mij in het kader van uw onderzoek.
Ik heb lang geaarzeld of ik mij zou melden, maar de zaken die in de publiciteit komen roepen zoveel reactie bij mij op, dat ik mijn ervaringen onderdeel wil laten zijn van uw onderzoek.

Mijn ervaringen zijn kort samengevat de volgende:   Ik ben in 1957 op het klein seminarie ( Don Rua) van de paters Salesianen van Don Bosco in Ugchelen gegaan. Dit seminarie is verhuisd in 1959 naar s'Heerenberg.  Na mijn gymnasium opleiding ben ik in 1964 novice geworden ( klooster in Assel/Hoog Soeren)  en vervolgens ingetreden bij de Salesianen via de tijdelijke geloften.  Vervolgens twee jaar  filosofie gestudeerd waarvan een jaar in Twello en een jaar in Belgie ( Groot Beijgaarden).  Vervolgens ben ik als " assistent" geplaatst op het Klein seminarie Don Rua, waar ik groepsleider was en leraar in de voorbereidende klassen. In 1967 ben ik overgeplaatst naar Rijswijk ( Don Bosco) waar ik groepsleider was op het internaat. Op 1 januari 1970 ben ik uitgetreden.

In Ugchelen heb ik als 13 jarige ervaring opgedaan met seksuele toenaderingen van een van de toenmalige assistenten.( T. de H.) Na verloop van tijd heb ik dit gemeld bij de pater Directeur. Die reageerde adequaat en begrijpend, zij het dat ik verzocht werd er niet over te praten. De assistent is vrijwel direct na de melding overgeplaatst en heeft kort daarna de congregatie verlaten. Overigens is hij als leraar gaan werken met jongeren in Amsterdam. Ik heb bij een reünie 20 jaar later met hem gepraat over zijn handelen. Veel inzicht in wat hij verkeerd heeft gedaan had hij niet.

In de periode van opgroeien in s'Heerenberg heb ik mij sterk aangetrokken gevoeld tot pater P. Hij was een late roeping, had wat meer van het leven gezien dan mening andere Salesiaan en had een warme uitstraling. Je kon je heel goed thuis bij hem voelen omdat hij goed met emoties om kon gaan. Daarnaast beklede deze man functies, waardoor je belangrijke taken toebedeeld kreeg. Ik was nogal liturgisch geïnteresseerd en hij speelde een sleutelrol bij het toedelen van prestigieuze baantjes als koster en ceremoniemeester bij liturgische hoogtij dagen. Zo heb ik bij de priesterwijding van Bisschop van Luyn ( als ik mij goed herinner was hij het) gefungeerd als liturgische regelneef bij de wijding. Echt een jongensdroom voor een seminarist.

Pater P. had mijn vertrouwen. Echter hij heeft zijn handen niet van mij af kunnen houden. Ik heb de details geheel verdrongen. Zelfs nu kan ik niets feitelijks terug halen. Een raar duister plekje in mijn verleden. Ik herinner mij een ligbad en een heel geforceerde situatie waarbij ik mij op zijn kamer moest verbergen toen er geklopt werd.

Belangrijkste moment dat ik mij herinner was, toen ik mij in de gang waar de paterskamers aan lagen mijzelf bezworen heb vanaf dat moment helemaal niemand meer te vertrouwen. Ik sprak een soort bezwering over mij uit, die ik jaren lang in de maand juni heb herhaald. Ik was denk ik 16 of 17 jaar.

Pater P. werkte samen met een broeder ( coadjuteur geheten bij de Salesianen) W. P. Die was ziekenbroeder. Ook aan hem heb ik verdrongen herinneringen van seksuele toenaderingen.

Pater P. is nog jaren werkzaam geweest op Don Rua. Later is hij in Duitsland ( Emmerich) nog directeur geweest van een juvenaat. Hij is overleden een aantal jaren geleden. W. P. is later uitgetreden en is directeur geworden van een jongensinternaat in Apeldoorn!


Aangifte doen in die situatie begin jaren 60 zat er niet in. Pater P. had een te belangrijke positie. Ik kan moeilijk aangeven waar het verschil ligt met de eerdere ervaring nog in Ugchelen. 

Hoe verdrongen deze ervaringen bij mij waren blijkt wel uit het feit, dat ik met mijn vrouw in 1978 Pater P. heb opgezocht. Aanleiding was dat wij in onze relatie regelmatig tegen blokkades aanliepen, waarbij ik mij niet kon overgeven. Ik herinnerde mij toen de bezwering uit mijn tienerperiode in het klooster. Als iemand mij kon vertellen, waarom ik toen zo'n banvloek over mij zelf had uitgesproken, dan was het pater P. Niemand kende mij beter en bij niemand anders was ik zo open geweest. Wij zochten hem op in Duitsland. Heel gezellig gegeten en wijntje er bij. Toen ik vroeg wat er met mij gebeurd kon zijn dat ik mijn vertrouwen in mensen was kwijt geraakt, begon hij te huilen. Toen bleek mij pas dat hij degene was, die mijn gevoel van vertrouwen en veiligheid totaal geschonden had. Wij hebben het bezoek verder kort gehouden en zijn ontdaan teruggegaan. Overigens niet zonder het klooster in s'Heerenberg te bezoeken en de plaats aan te wijzen waar ik mijn banvloek over mij zelf had uitgesproken.

En nu komt het gekke: zelfs wat hij toen verteld heeft van wat hij met mij gedaan heeft, heb ik weer verdrongen. Ik kan met de beste wil van de wereld niet meer details terughalen van wat hij bij dit bezoek bekend heeft. Zo werkt blijkbaar de menselijke geest.

Helaas is mijn vrouw 13 jaar geleden overleden, anders had zij het nu ongetwijfeld kunnen reproduceren. Ik heb pater P. jaren na het bezoek nog een keer terug gezien nl op de boot naar Ameland. Hij zat midden tussen een stel Duitse kinderen, die een paar leuke weken in zo'n Duits vakantiehuis zouden doorbrengen. Het bleef bij een koele afstandelijke begroeting.

U begrijpt dat ik hier alleen de kern van het verhaal vertel. Dit alles roept alsnog veel vragen bij mij op. Hoe kun je kalm Salesiaan worden met zulke ervaringen? Had niemand wat door? Waarom heb je het niet gemeld. Of heb ik het wel gemeld? Heb ik kennis van wat andere jongens overkwam verdrongen? Als de menselijke geest zo kan werken, wat verdring ik zelf dan van mijn eigen daden bijvoorbeeld uit mijn Salesiaanse periode. Wat voor aanleiding heb ik zelf gegeven tot dit misbruik? Of zoals een van mijn maten uit die tijd fijntjes in recente mails opmerkte: " wij wisten toch bij welk paters wij uit de buurt moesten blijven!" Hoe opportunistisch was ik in die periode?

Laat ik gelijk stellen dat ik mij de afgelopen 40 jaar goed gered heb. Mijn maatschappelijke, intellectuele en emotionele ontwikkeling lijkt niet geleden te hebben onder die ervaringen. Ik voel mij ook niet direct een slachtoffer. Ik denk met plezier terug aan mijn tijd bij de Salesianen en ben hen dankbaar voor de vele goede dingen die ik mee heb gekregen. Ik heb sporadisch nog contact met enkele van hen. Mensen die mijn respect verdienen door hun inzet over zoveel jaren. Het doet dan ook pijn om te zien hoe Don Bosco nu in een adem genoemd wordt met kindermisbruik.

Maar ergens in een hoekje van mij zit een raar plekje, dat soms in dromen de kop op steekt.
Ik heb alle berichtgeving over de misbruik binnen de kerk uiteindelijk ondergebracht in mijn mailbox onder de kop " aantasting".
Mijn mail heeft als doel dat U het meeneemt in uw onderzoek. Ik zou er graag een keer met iemand over mijn ervaringen praten. Misschien dat ik dan de losse eindjes definitief kan knopen.
Vriendelijke groet en succes met uw werk.

BB

Over de content van deze website wordt niet gecorrespondeerd.
Het zonder schriftelijke toestemming / aantoonbare bevestiging citeren uit, of herpubliceren van ongeacht welke content van deze website dan ook, is niet toegestaan.
Aanvragen hiertoe kunt u indienen: info@jongensvandonrua.nl