13. Ben 's nachts gaan "bonken", dat is met mijn hoofd ergens tegen aanslaan. 

Ik verbleef in schooljaar 1969-1970 op Huize Don Rua te 's-Heerenberg. Het was intern maar zat op de mavo in het dorp.

1. L.W. was in die tijd mijn "mentor" Hij was iemand van "onze leeftijd" en was zeer begaan met mijn ontwikkelingen. Ik was namelijk twee jaar ouder dan mijn klasgenootjes. Door mijn immigratie naar Nederland in 1965 ben ik twee klassen terug gezet. Ik was hierdoor meer ontwikkeld dan mijn groep genoten. L. kwam regelmatig bij mij op bed zitten als hij "waakdienst" had. Begon op mijn gemoed te praten en stelde zich nederig op. Zijn hand ging vaak onder de lakens om mij daar verder te strelen. Zei dan dat die mij nodig had voor "genegenheid" en nam mij mee naar zijn kamer op de 1e verdieping waar het spel verder werd gespeeld. S'avonds als je naar bed moest ging je zo snel mogelijk slapen om maar niet uitgekozen te worden. Als mijn vriend Henk door L. werd meegenomen dacht ik 'gelukkig niet ik en kan dan rustig slapen'! Hij vond het niet leuk als je tegenstribbelde. Wat ik steeds meer deed, maar L. liet het dan blijken en ik kreeg uiteindelijk de rot klusjes.

2. Pater M. heeft mij een paar keer onder de douche gepakt. Ik sportte veel en hij kwam vaak in de gymzaal kijken en ik voelde hoe hij mij zat te observeren. Hij ging in de touwen hangen met zijn pij omhoog, waardoor je zijn zaakje zag hangen. Hij heeft mij meerdere malen naar de douche stiekem gevolgd. Terwijl ik mij stond te douchen kwam hij mijn hokje binnen en begon aan mij te zitten als zijnde mijn rug wassen en daarna de rest. Heb hem weggestuurd maar hij bleef het proberen.

3. Pater F. was een geslepen pervers iemand. Moest op zijn kamer komen op de 1e etage. Hij had een probleem. Er was een jongen bij hem te biecht geweest en had hem verteld dat hij wel meer dan drie keer per dag klaar kwam. Whow. Ik in mijn naïviteit zei dat dat helemaal geen probleem was. Hij zei dat hij dat wel wilde uitproberen. Ik voelde mij niet meer op mijn gemak maar van het ene kwam het andere en hij heeft zijn "record"gehaald.

Tijdstippen en plekken
In het laatste jaar 1970 waren er nog maar +/- 90 leerlingen en 20 broeders en paters
De kans dat je gepakt werd was meerdere malen groter. Het aantal paters was gelijk gebleven maar de aantal leerlingen van het jaar 1969 was nog 350. Hierdoor was er een grote leegstand ontstaan in huize Don Rua. De 3e etage kwam toen helemaal leeg te staan. Een ideale situatie voor pedofielen.

Jaartallen
De periode waarin zich deze sessies voordeden was in 1969 en 1970 na mate de tijd vorderde namen ook de handelingen toe.

De gevolgen
De gevolgen zijn aanzienlijk.
Kon met niemand hierover praten. Mijn broer zat op de seminarie in Megen. Die heeft zijn misbruik aangekaart, waardoor die pater werd overgeplaatst. Door het breken van de zwijgplicht is hij door zijn medeleerlingen weggepest en hij werd overgeplaatst naar een andere seminarie. Dit heeft mij doen zwijgen en mijn geheim werd een nachtmerrie. Ben door hun op een zijspoor gezet en mijn gevoel van eigenwaarde afgepakt.
Ben 's nachts gaan "bonken" dat is met mijn hoofd ergens tegen aanslaan. 
Ben van Don Rua "weggelopen" en heb mij in Den Haag op de MAVO ingeschreven zonder medeweten van mijn vader! Toen hij door de school werd benaderd, was hij woedend. Dat ik van het seminarie was afgegaan heeft hij mij nooit kunnen vergeven en zelfs onteigend als zoon!!!! Mijn leerprestaties gingen achteruit en ben toen overgestapt naar de LTS. Kon mij niet meer concentreren.


Door de jaren heen heb ik een tweede N. gecreëerd. Een voor naar de maatschappij toe en een voor de N. die zij hebben gecreëerd. Zij hebben mij een homofobie "aangepraat". Ik dacht dat ik homo was, maar kon dat voor mijzelf niet accepteren en heb daar levenslang mee geworsteld. Kreeg steeds meer last van woede aanvallen van opgekropte frustraties
In 2004 kon ik niet meer in de ogen kijken van mijn dochter en raakte aan lager wal. Heb een zelfmoordpoging gedaan. Kwam in een zware therapie terecht. Ben vier jaar uit huis gegaan om mijn ware N. te ontdekken. In die periode was ik suïcidaal. Kwam in aanraking met drugs en drank en vrouwen. Mijn diepste punt had ik bereikt toen mijn kinderen mij niet meer wilden zien, zelfs niet met de diploma-uitreiking en Vaderdag. Het was niet meer hun pappie. Zij begrepen het niet, laat staan dat ik dat wist. Het was een domino effect. Mijn psycholoog kwam met mij niet meer verder en heeft het onder hypnose geprobeerd. Hier kwamen vijf trauma's uit. Ik heb het helemaal opnieuw moeten beleven in geur en zweet. Ik kon het nu een plekje geven en werken aan een wederopbouw. Ik kreeg in 2007 voor het eerst "gevoel" terug, waarmee ik mijn eigenwaarde kon opbouwen.

Ik heb nooit voor mijzelf kunnen beslissen en "Neen" zeggen, want dat ging altijd via de ander. Met mijn gevoel kan ik nu mijn verantwoordelijkheid nemen en niet meer onder die N. 2 afschuiven of andersom. Ik ben nu een nieuwe N. die van de drank en drugs af is. Die een nieuw leven aan het opbouwen is. Was voorheen programmeur/analist maar zat nooit lekker op mijn plaats. Ben nu aannemer en heb in een korte (moeilijke) periode een zaak opgezet samen met mijn zoon. Ben ook nu vanaf 1 jan. 2010 weer bij mijn vrouw terug.

In die moeilijke periode heeft mijn vrouw een herseninfarct gehad. Degene die mijn hulp juist nodig had en die ik op dat moment niet kon geven.
Heb mijn vriendenkring aardig zien uitdunnen en zelfs mijn eigen broer.
Mijn zus die mij onvoorwaardelijk steunde en na het horen van mijn verhaal wilde zij gelijk al, dat ik die personen moest aangeven, maar ik kon het toen niet aan en zij is afgelopen november overleden. Zij als enige die mij steunde en daar moest ik afscheid van nemen.

Het zijn niet alleen mijn gevolgen maar ook die van mijn vrouw en kinderen. Die hebben heel veel moeten meemaken wat mij zeer diep geraakt heeft. Ja ik ben boos..... heeeel boos op mijn daders maar het meest op die instituut die tot op heden nog steeds zijn verantwoordelijkheid niet wil nemen!

Wat verwacht ik?
Wat verwacht je van een instituut die de gebeurtenissen wil afkopen en in de doofpot wilt stoppen? Die kinderlevens verwoest hebben? Sorry is niet op zijn plaats daar hecht ik geen waarde aan. Ik zou mij diep schamen voor juist die mensen waaraan de ouders hun kind toevertrouwden. En dan die uitspraak "wir haben est nicht gewusst". Allemaal boter aan hun hoofd. Zij hebben het ALLEMAAL geweten. Van de 20 broeders en pater zijn er al na mijn weten 14 aangeklaagd!
De pijn en het leed kan niet meer worden goedgemaakt. Erkenning kan alleen via een schade vergoeding tot uiting worden gebracht. Een leven kan niet meer in geld uitgedrukt worden. Ik krijg mijn zus ook niet met geld terug. Wel heb ik en mijn gezin aanzienlijk financiële schade opgelopen. Dat op zijn minst.

Ik verwacht nu dat mijn verhaal serieus genomen wordt.

NB

Over de content van deze website wordt niet gecorrespondeerd.
Het zonder schriftelijke toestemming / aantoonbare bevestiging citeren uit, of herpubliceren van ongeacht welke content van deze website dan ook, is niet toegestaan.
Aanvragen hiertoe kunt u indienen: info@jongensvandonrua.nl