12. Priesterlijke verkrachting van een mensenleven ...

Ik verbleef op Don Rua gedurende de schooljaren 1960-1961 en 1961-1962 en was daar intern.

Pater P. was het aanspreekpunt van onze groep.
Ik mocht eens mee met de trekker (tractor) naar de stortplaats in Hengelder met een aanhanger vol afval. In die tijd zat je dan gewoon op het spatbord van deze Güldner tractor, slechts beschermd door een metalen beugel.
Het was hoogzomer, erg warm en we waren slechts gekleed in dunne zomerkleding, lange broek en een overhemd.

Wie de tractor bestuurde kan ik me niet meer herinneren.
Dat is Van der Laan (Tuin en fruit) geweest, Weerhorst (Boerderij) of Marsman.
Anderen mochten niet op die tractor rijden.
Op de terugweg werden we overvallen door een plots opkomende onweersbui.
Het werd erg koud; het onweerde vreselijk en de ijskoude regen kwam met bakken uit de hemel.
Schuilen kon nergens; geen bomen, geen bushaltes, slechts weilanden met prikkeldraadafzettingen.
We reden dus maar zo snel als mogelijk terug naar Don Rua.
Daar aangekomen eerst de tractor met nog aangekoppelde aanhanger bij de boerderij gestald en naar het juvenaatgebouw gelopen.
Ongeveer 500 meter bij de boerderij vandaan.
Droge kleren lagen in mijn persoonlijke kast op de slaapzaal op de vierde etage.
Toen ik de trap op liep, viel ik van pure uitputting op de trap naar de laatste etage neer.
Ik kon geen stap meer verzetten; was volledig uitgeput en kon geen adem meer krijgen.
Wie me gevonden heeft weet ik niet meer; ik was bewusteloos.
Toen ik bijkwam lag ik in de ziekenboeg in een isoleerkamertje.
Er stonden een aantal uiterst bezorgde oversten aan mijn bed, waaronder pater P.
Mij werd gezegd dat de huisarts uit 's-Heerenberg onderweg was.
Deze huisarts constateerde longontsteking en schreef een kuur voor met penicilline-injecties.
Plus: absolute isolatie volgens het toen nog geldende adagium: longontsteking = isolatie.

Er werd goed voor me gezorgd; ik kreeg eten, vers fruit en drinken voldoende en regelmatig bezoek van oversten. Medestudenten mochten niet op bezoek komen.
In de derde week van eenzame opsluiting op dat kleine kamertje vond pater P. dat ik er heel erg bleek uit begon te zien; hij zou voor een hoogtezon gaan zorgen.

Hierna wordt "pater P." gewoon "P." genoemd vanwege het beest dat hij blijkt te zijn.

De volgende dag maakt hij me wakker en begint die Philips hoogtezon op een driepoot op te stellen.
Vervolgens zegt hij dat ik me helemaal uit moet kleden; trekt aan een koordje dat in die hoogtezon zat om de juiste afstand te meten en plaatst me precies op de juiste afstand.
Helemaal naakt dus.
Ik had daar al tegen geprotesteerd; het baatte me niet; ik zou en moest naakt van P.
Hij zet het toestel aan en ik krijg een erectie.
Even realiseren; ik ben hier 13 of 14 jaar, niets gewend op seksueel gebied en al zeker niet om je naaktheid verplicht te tonen aan een pater….
P. ziet die erectie en zijn ogen worden enorm groot; dat had ik nog nooit bij hem gezien.
Langzaam loopt hij op me af, bijna mechanisch, strekt zijn hand uit naar die erectie en wil deze vastpakken.
Ik zeg in blinde paniek: afblijven!!!
P. schrikt zichtbaar en doet een paar stappen terug.
Hij blijft onhandig tegen de muur geleund afwachten tot de tijd voor de hoogtezon om is en gebiedt me om weer in bed te gaan liggen.
Hij zegt verder niets meer en komt de volgende dag weer terug.

De dag ná het graai-incident begint hij al bij binnenkomst gruwelijk te dreigen.
Als ik dit tegen ongeacht wie dan ook zou vertellen zou hij me voor gek laten verklaren en DAAROM van Don Rua schoppen.
"Er is toch niemand die je gelooft!" Dit hoor ik hem nog vaak zeggen.
Dat dreigen heeft hij wekenlang volgehouden.

Vanaf het moment dat ik weer aan 't opknappen was heeft hij me regelmatig uitgenodigd op zijn toenmalige kamer waar ook een deur was naar de ruimte boven het dak van de kapel.
Hij nodigde me dan uit om op de bank te gaan zitten en hij kwam dan naast me zitten en probeerde vriendelijk en vaderlijk te doen.
Ik mocht zelfs van hem die deur opendoen en kijken hoe het kapeldak er van bovenuit bezien uitzag.
De bittere werkelijkheid echter is dat hij probeerde om lichamelijk contact te maken maar daar gruwde ik van en ik bleef volhouden met hem dan weg te duwen.
Ik vond dit vreselijk.
"Een roeping" iets weigeren.
Maar ik kon het idee niet verdragen om aangeraakt te worden door een priester.
De reactie van P. was telkenmale die beruchte bedreiging met: als ik er met iemand over zou praten zou hij me voor gek laten verklaren en DAAROM van Don Rua schoppen.
Immers, er was toch niemand die me zou geloven.

Ik heb er, vele maanden later met mijn moeder over willen praten.
Toen de context van mijn voorzichtige verhaal kleur kreeg zei mijn moeder letterlijk: "Joost (*), je bent gek, je bent hartstikke gek; een pater doet zoiets niet!!!"

Ik was hopeloos diep geschokt.
Eerstens door een pater bijna gepakt te worden bij het meest intieme wat een man heeft; nota bene door een priester; hoger op een voetstuk kon een mens niet staan (…) tweedes: ernstig bedreigd te worden met een infantiliteitverklaring en daarom van Don Rua getrapt te worden tengevolge van dat "gek zijn".
En derdes niet geloofd te worden door je eigen moeder en haar gezegde: "Joost (*), je bent gek; je bent hartstikke gek; een pater doet zoiets niet!!!".

Mijn vertrouwen was dus volledig geschonden.
In zowel P. als in mijn moeder.
Ik was niet de dader; ik was slachtoffer, slachtoffer gemaakt door iemand op een voetstuk.
Niet te geloven…

Vervolg
In de Paasvakantie van 1962 zei ik tegen mijn ouders dat ik niet meer naar Don Rua terug wilde.
De ware reden kon ik niet benoemen, immers ze geloofden me toch niet.
Ik heb toen maar gezegd dat ik geen "roeping" meer voelde.
Dat was voor mijn ouders een enorme shock!
Immers: in die tijd was de stellige overtuiging van katholieke Brabanders dat: als één van de kinderen "naar het klooster zou gaan", er een plaats in de hemel gegarandeerd was voor de beide ouders.

Uiteindelijk ben ik aan het einde van het 3e trimester in 1962 door mijn vader opgehaald; mijn hutkoffer achterop de Volkswagen pick-up, met een touw vastgesjord.
Er is op de terugweg nauwelijks een woord gewisseld tussen mijn vader en mij.
Immers: weg toekomst voor mij; ik die zo idealistisch begonnen was aan een toekomst met als doel een positieve bijdrage te leveren voor het overigens zo prachtige katholieke geloof en op die manier bij te dragen aan het welzijn van mensen die dit geluk niet kenden.
Achter het stuur van de auto: weg verzekerde hemelse toekomst voor mijn ouders.

Maar ik besloot dit stuk van mijn leven af te sluiten en weg te stoppen onder een zware donkere steen, in een zo veraf mogelijk gelegen hoek van mijn hart.
En er voor eeuwig over te zwijgen. En vooral: het definitief uit mijn geheugen te bannen.

En dan zappen mijn partner en ik eind februari 2010 en stuiten bij stom toeval op de uitzending van Rondom 10 die helemaal gewijd was aan het misbruik in 's-Heerenberg.

De steen waar ik mijn herinnering onder weggestopt had ontplofte per direct in mijn hart, evenals de complete omgeving daarvan.

A L L E S kwam boven, als een film in kleur, met de bijbehorende geuren en woorden.

Binnen een week plofte ik op mijn werk. (Het was een conflict, gebaseerd op macht die geponeerd werd door een vers aangestelde leidinggevende).
Met bijbehorende hevige hartkloppingen en een opgelegd bezoek aan de cardioloog.
Plus enkele bezoeken aan een psycholoog die geen verlichting brachten; slechts méér slapeloosheid en opgekropte woede opriepen.
Woede over mijn verwoeste leven.
Ineens begreep ik wat de aanleiding was van die ontploffing op mijn werk.
Ineens begreep ik de rode draad in mijn leven.
Inderdaad; de diepe angst voor gek versleten te worden en er ALLES aan te doen om dat te voorkomen.
Daarom had ik 1990 dus die burnout opgelopen.
Maar ik had voor mezelf en voor anderen dus WEL bewezen, dat ik niet gek was.
Het kostte me vervolgens anderhalf jaar om weer mens te worden.

En dan nu het dreigen met "macht" door die vers aangestelde leidinggevende….
In feite hoorde ik de stem van P. met zijn dreigementen via die vers aangestelde leidinggevende.
Ik droomde weken lang van het wurgen van mijn nieuw aangestelde leidinggevende.
Ik… iemand wurgen….
Past totaal niet bij mij.

Maar mijn heftige woede in de week na Rondom 10 leidde tot slapeloosheid, hoofdpijn en piekeren, variërend van doodmoe tot onvoorstelbaar Woedend met een hoofdletter W.

Ik heb het graf van P. bezocht en werd ter plekke ZO woedend dat ik in staat was om de steen van zijn graf te trekken en in de blootliggende grond boven zijn kist te pissen.
Gelukkig was mijn partner bij me die me tot kalmte bracht.

Tja, mijn persoonlijke, maar walgelijke weg: van jeugdig idealisme naar traumatherapeut….

Gevolgen
Mijn hele werkzame leven heb ik goed gefunctioneerd.
Conflicten kwamen slechts als een leidinggevende iets af ging dwingen want anders…
En in DIE situaties rechtte ik de rug en groeide er een sterk opkomende weerstand tegen de dader.
Ik heb dit nooit van mezelf begrepen; altijd gedacht dat dit bij mijn karakter hoorde.
TOT de uitzending van Rondom 10, februari 2010.
Toen flitsten ineens alle incidenten in mijn leven tot een rode draad.
De rode draad had dus een naam: P.
Ik heb me dus altijd hevig verzet tegen iets dat ik ervoer als "machtsmisbruik".
Als ik op basis van respect werd en wordt behandeld is er niets aan de hand.
Nooit.
Slechts in geval van (vermeend of feitelijk) "machtsmisbruik".
En als iemand me bedreigde was het helemaal feest!
Daar kan een enkeling van getuigen.
Dan kwam er een felheid in me op, waar nooit iemand ooit tegenop heeft gekund.

Nadat duidelijk werd waar die –af ten toe voor mij toch ook lastige conflictsituatie- uit voortkwam heb ik een psycholoog bezocht.
Zoals hierboven reeds geschetst, zonder resultaat.

Vandaar mijn gesprekken nu met een traumatherapeut.
En dit voelt slopend.
Maar ook leed- en pijn slopend.
Eindelijk een begin van verlichting en verlossing, voor het eerst in mijn leven.

Wat verwacht ik van de Commissie Deetman?

¬ Dat de politiek het onmogelijk gaat maken dat het instituut Kerk misdaden tegen jeugdigen die aan hun zorg zijn toevertrouwd kan verheimelijken zonder inmenging van Justitie

¬ Dat daders onvoorwaardelijk geëxcommuniceerd worden, ook postuum (na zorgvuldig onderzoek door Justitie)

¬ Dat de kosten die ik moet maken teneinde weer de mens te kunnen worden die ik was voordat P. in mijn leven kwam, worden vergoed.

¬ Deze kosten die ik uit eigen middelen moet ophoesten bedragen ongeveer € 2500,-
Mijn traumatherapeut heeft namelijk geen BIG registratie gezien de administratieve rompslomp die e.e.a. met zich meebrengt.

¬ Dat de Cie Deetman het instituut Kerk niet afbreekt tot aan haar wortels.
Het instituut RK Kerk is een prachtig instituut.
Het heeft / had helaas een aantal misdadigers in haar club.

¬ Dat de orde der Salesianen van Don Bosco hierin haar verantwoordelijkheid neemt en tot erkenning van aangedaan leed overgaat.

Joost (*)

(*)
Uit privacy overwegingen is de ware voornaam gewijzigd in: "Joost".
 
Juli 2010.

Over de content van deze website wordt niet gecorrespondeerd.
Het zonder schriftelijke toestemming / aantoonbare bevestiging citeren uit, of herpubliceren van ongeacht welke content van deze website dan ook, is niet toegestaan.
Aanvragen hiertoe kunt u indienen: info@jongensvandonrua.nl