1. Zijn erectie was voelbaar.

Pater G. heeft zich meerdere malen aan mij opgedrongen. Een voorval staat mij zeer helder voor de geest. Hij heeft mij meegenomen naar zijn kamer op de patersgang, wat overigens verboden terrein was voor leerlingen. Op zijn kamer aangekomen moest ik met mijn onderlichaam tegen zijn onderlichaam aanduwen terwijl hij tegen de punt van zijn bureau geleund stond. Dit heen en weer stoten/duwen hield enige tijd aan, zijn erectie was voelbaar. Dit gebeuren benoemde hij als "We gaan even tjoepen". Tijdens die bijeenkomst moest ik ook bij hem op schoot komen zitten, waarbij hij probeerde met zijn handen in mijn broek te komen,hetgeen ik kon verhinderen door mijn buik op te zetten. Verder kan ik mij niet meer herinneren hoe ik er weg ben gekomen.

Eenmaal "mocht"ik met hem in de auto mee naar zijn moeder, daarvan teruggekomen heeft hij mij meegenomen naar de ziekenzaal, wat zijn domein was. De ziekenzaal bevond zich boven rechtsachter in het gebouw. In de ziekenzaal vond ongeveer hetzelfde plaats als in zijn kamer. Tijdens een reunie in 1967 heeft hij mij verzocht om nog even te komen praten voordat ik wegging, dat heb ik echter niet op kunnen brengen. Daarna is er nooit meer contact geweest.

Wat voor mij zeker zo belangrijk is, is het feit dat ik ten tijde van die voorvallen in ieder geval een maal uitvoerig en zeer gedetailleerd ben ondervraagd door de toenmalige directeur pater P. over de handelingen van G. Daarmee heeft P. duidelijk bewezen op de hoogte te zijn geweest van het misdrijf, in ieder geval waar het mij betrof. Inmiddels is bekend dat G. veel meer op zijn geweten heeft, getuige de bekentenis in het programma Netwerk van de N.C.R.V. Pater P. heeft bewust verzuimd stappen tegen G. te ondernemen mede gezien het feit dat G. in 1967 nog steeds werkzaam was in 's-Heerenberg.

Hier is dus duidelijk sprake van het toedekken van het misdrijf hetgeen ook begrijpelijk is daar P. ook meerdere misdrijven op zijn geweten heeft.
De bekentenis van G. is niet uit eigen beweging ontstaan, aanvankelijk legde hij de schuld bij de leerlingen die zich aan hem opdrongen, waar hij volgens zijn zeggen direct melding van maakte bij Prein. Na echter door ondergetekende via zijn familie onder druk te zijn gezet, onder meer door het aanvoeren van niet te weerleggen feiten, is G. alsnog doorgeslagen met de bekende T.V. bekentenis tot gevolg. Hieruit blijkt m.i. dat andere daders zich vermoedelijk niet uit zichzelf zullen melden.

Het feit dat ik pas nu naar voren kom met dit verhaal komt omdat ik tot de bekendmaking in het nieuws dacht dat ik de enige was die zoiets was overkomen, dat G. misschien de enige was die er dergelijke praktijken op na hield.

Na de uitzending kwam er een felle woede in mij naar boven omdat ik op dat moment niet meer wist welke geestelijken er nog meer schuldig waren en welke studiegenoten er nog meer slachtoffer waren.

Zoals nu inmiddels wel bekend is werd er met je ouders niet over gesproken omdat priesters op zo'n voetstuk stonden dat het voor kinderen onbestaanbaar was om je beklag over hen te doen bij je ouders. Met mijn moeder heb ik er een aantal jaren geleden nog over gesproken. Op mijn vraag aan haar wat er zou zijn gebeurd als ik met mijn ervaringen met G. en P. naar buiten was gekomen antwoordde zij: "Ik weet het niet jongen", daarop liet ik haar weten het wel te weten.
Ik zei dat ik vermoedelijk een enorm pak slaag had gekregen. Slaan was in die tijd een eenvoudig antwoord op moeilijk te beantwoorden vragen. Ze zei dan ook: "Dat had best wel eens hebben kunnen gebeuren".

Al die tijd heb ik de hele kwestie met niemand anders gedeeld dan op latere leeftijd met goede vrienden en mijn vrouw. Wel was mijn uiterst vijandige houding tegenover de Roomse kerk bekend. Ons hele gezin van 15 kinderen is zeer streng Rooms opgevoed en uiteindelijk totaal verscheurd. Dit komt natuurlijk niet allen op rekening van de Salesianen maar voor een groot deel door de toen heersende dictatoriale Roomse macht, een fanatiek Roomse vader en een moeder die zich daar geen houding in kon aanmeten.

Door die ervaringen heb ik heel lang moeite gehad een goede relatie aan te gaan en te onderhouden.
Uiteindelijk heb ik op 36 jarige leeftijd mijn vrouw getroffen uit een totaal ander milieu. In de aanvang naar ons huwelijk ben ik nog 2 jaar in therapie geweest, waarvan de laatste sessies samen met mijn vrouw.
Het heeft mij/ons geholpen maar het vertrouwen in de Roomse kerk definitief vernietigd. Het Vaticaan zal ook geen oplossing bieden zolang zij zich zo strak aan hun zelf bedachte wetten houden,met name het verplichte Celibaat waarvan G. en anderen getuigen dat zij dat als zo verstikkend hebben ervaren met alle treurige uitwassen van dien.

Verder dient nog vermeld te worden dat de ouders van"'onze Jongens" wel zeer bedrogen uit zijn gekomen, tenslotte hebben zij de opvoeding van hun pubers uit handen gegeven aan dit soort priesters die zich zo vreselijk zouden misdragen, terwijl juist van hen werd verwacht dat zij ver boven dit soort aardse zaken stonden.

J.W.

Over de content van deze website wordt niet gecorrespondeerd.
Het zonder schriftelijke toestemming / aantoonbare bevestiging citeren uit, of herpubliceren van ongeacht welke content van deze website dan ook, is niet toegestaan.
Aanvragen hiertoe kunt u indienen: info@jongensvandonrua.nl